Warszawski pałacyk Lubomirskich

Skontaktuj się z nami

Wśród zabytków Warszawy zasługuje znajdujący się przy ulicy Puławskiej pałacyk Lubomirskich, nazywany także pałacykiem Szustra. Pałacyk ten został wzniesiony w latach 1772-1774 dla księżnej marszałkowej Izabelli z Czartoryskich Lubomirskiej. Początkowo była to niewielka willa w stylu klasycystycznym, która była głównym budynkiem założenia ogrodowego, które zaprojektował Szymon Bogumił Zug. W suterynie willi umieszczono łazienkę, pomieszczenia reprezentacyjne mieściły się wyżej. Pomieszczenia mieszkalne, które usytuowano od strony południowej, były niższe od pozostałych. Dzięki temu powstał apartament mieszkalny. Wnętrza pałacyku zostały wyposażone niezwykle bogato. W roku 1791 pałacyk został przebudowany pod kierunkiem Szymona Bogumiła Zuga. Dokonano wówczas zmian między innymi wschodniej elewacji. Elewacja ta została zachowana w niezmienionym kształcie do dnia dzisiejszego. Po śmierci księżnej Izabelli Lubomirskiej pałacyk został własnością jej córki. Kolejną właścicielką pałacyku została Anna Z Tyszkiewiczów Lubomirska. Nowa właścicielka w roku 1825 przebudowała pałacyk. Jego elewacja zachodnia i północna otrzymała charakter neogotycki. Zmian tych dokonał Henryk Marconi. Kolejnym właścicielem pałacyku był Franciszek Szuster. Stąd ten pałacyk jest dzisiaj nazywany albo pałacykiem Lubomirskich albo pałacykiem Szustra. W wieku XIX pałacyk dwukrotnie poddany został kolejnym przebudowom. W 1939 roku pałacyk został spalony w wyniku zrzucenia niemieckich bomb. Odbudowano go w latach 60-tych minionego wieku.