Architektura w Kamieniu Pomorskim

Dawną stolicą Pomorza Zachodniego oraz siedzibą biskupów był Kamień Pomorski. Przywilej lokacyjny Kamień Pomorski uzyskał w roku 1274. Po otrzymaniu przywileju lokacyjnego zaczęto wznosić miejskie obwarowania. Wzniesiono wówczas w Kamieniu Pomorskim także gotycki dwór kurii biskupiej. Dwór ten był wielokrotnie przebudowywany, mimo to do dnia dzisiejszego został zachowany jego pochodzący z XVI wieku szczyt na frontowej elewacji, który wzniesiono w stylu późnogotyckim. Na uwagę zasługuje także szczyt tylny dachu namiotowego. Ze znajdujących się pierwotnie w Kamieniu Pomorskim miejskich bram: Katedralnej, Kapitulnej i Wolińskiej, zachowała się jedynie, i to we fragmentach, brama Wolińska. Na uwagę zasługuje przede wszystkim wieża tej bramy. Jej część dolna została wzniesiona na planie kwadratu, z kolei część górna ma kształt cylindryczny, dodatkowo wieża została zwieńczona krenelażem i ostrosłupem wzniesionym z cegły. Bardzo ciekawy jest także, zwłaszcza dla przybyszy z innych regionów Polski, budynek ratusza. Został on wzniesiony w bardzo charakterystycznym dla Pomorza Zachodniego kształcie wydłużonego prostokąta. W odróżnieniu od ratuszy wznoszonych w innych regionach Polski, ratusz w Kamieniu Pomorskim nie posiada oddzielnej wieży. Budynek ratusza zdobi ceramiczna dekoracja szczytowa, podcienia i usytuowana na kalenicy wieżyczka. Na uwagą zasługują także inne budowle miasta, które zostały wzniesione z „muru pruskiego”, czyli techniką szachulcową. W technice szachulcowej wznoszono domy mieszkalne i budynki gospodarcze.

Czytaj dalej

O architekturze barokowej

Od pierwszej połowy XVII wieku do pierwszej połowy wieku XVIII rozwijała się w naszym kraju architektura barokowa. Rozwój architektury barokowej w naszym kraju wiązał się z umocnieniem pozycji kościoła katolickiego. Budownictwo sakralne z tego okresu początkowo mocno czerpało z wzorów obcych, z czasem jednak został wykształcony własny styl. Wznoszono wówczas przede wszystkim liczne klasztory oraz kościoły. Na początku XVIII wieku wznoszono zarówno surowe w stylu i monumentalne w formie kościoły jezuickie (przykłady tego typu świątyń to np. kościół pod wezwaniem świętego Piotra i Pawła w Krakowie), ale także świątynie, które charakteryzowały się bardzo rozwiniętą fasadą i wyszukaną formą. Najlepszym przykładem tych drugich świątyń jest między innymi kościół świętej Anny w Krakowie oraz klasztor i kościół w Kalwarii Zebrzydowskiej. Druga połowa wieku XVIII zaowocowała z kolei licznymi budowlami świeckimi. W tym okresie powstało szczególnie wiele nowych magnackich pałaców w Warszawie. Największym kunsztem architektonicznym odznaczał się wówczas Tylman z Gameren. Jest on autorem między innymi przebudowy znajdującego się przy ulicy Miodowej w Warszawie Pałacu Paca. W tym czasie został także rozbudowany w stylu barokowym pałac w Wilanowie. W okresie późnego baroku jednym z wybitniejszych architektów był K. Bażanka. Od około roku 1760 w naszym kraju rozwinęła się architektura w stylu klasycystycznym. Do rozwoju tego stylu przyczynił się mecenat sprawowany przez króla Stanisława Augusta Poniatowskiego.

Czytaj dalej

Warszawski pałacyk Lubomirskich

Wśród zabytków Warszawy zasługuje znajdujący się przy ulicy Puławskiej pałacyk Lubomirskich, nazywany także pałacykiem Szustra. Pałacyk ten został wzniesiony w latach 1772-1774 dla księżnej marszałkowej Izabelli z Czartoryskich Lubomirskiej. Początkowo była to niewielka willa w stylu klasycystycznym, która była głównym budynkiem założenia ogrodowego, które zaprojektował Szymon Bogumił Zug. W suterynie willi umieszczono łazienkę, pomieszczenia reprezentacyjne mieściły się wyżej. Pomieszczenia mieszkalne, które usytuowano od strony południowej, były niższe od pozostałych. Dzięki temu powstał apartament mieszkalny. Wnętrza pałacyku zostały wyposażone niezwykle bogato. W roku 1791 pałacyk został przebudowany pod kierunkiem Szymona Bogumiła Zuga. Dokonano wówczas zmian między innymi wschodniej elewacji. Elewacja ta została zachowana w niezmienionym kształcie do dnia dzisiejszego. Po śmierci księżnej Izabelli Lubomirskiej pałacyk został własnością jej córki. Kolejną właścicielką pałacyku została Anna Z Tyszkiewiczów Lubomirska. Nowa właścicielka w roku 1825 przebudowała pałacyk. Jego elewacja zachodnia i północna otrzymała charakter neogotycki. Zmian tych dokonał Henryk Marconi. Kolejnym właścicielem pałacyku był Franciszek Szuster. Stąd ten pałacyk jest dzisiaj nazywany albo pałacykiem Lubomirskich albo pałacykiem Szustra. W wieku XIX pałacyk dwukrotnie poddany został kolejnym przebudowom. W 1939 roku pałacyk został spalony w wyniku zrzucenia niemieckich bomb. Odbudowano go w latach 60-tych minionego wieku.

Czytaj dalej

Warszawski Pałac Paca

Jednym z zabytków architektonicznych Warszawy jest znajdujący się przy ulicy Miodowej Pałac Paca (pałac jest też nazywany Pałacem Radziwiłów). Fundatorem tego pałacu był książę Dominik Radziwiłł, podkanclerzy, a następnie kanclerz litewski. Główny gmach pałacu został ukończony około roku 1697. Gmach ten został zaprojektowany przez Tylmana z Gameren w stylu barokowym. W połowie wieku XVIII do pałacu dobudowane zostały oficyny. W latach 1823-1824 od rodziny Radziwiłów pałac został odkupiony przez generała Ludwika hrabiego Paca. Nowy właściciel bez zbędnej zwłoki przystąpił do przebudowy pałacu. Zatrudnił do tych prac Henryka Marconiego, który przebudował pałac w stylu klasycystycznym. Henryk Marconi dokonał zmian nie tylko sylwetki głównego gmachu pałacu. Dziedziniec przed pałacem został ujęty w skrzydła boczne pałacu. Dziedziniec ten został następnie zamknięty gmachem frontowym usytuowanym od ulicy Miodowej. W gmachu frontowym znalazła się pół elipsoidalna wnęka oraz dwie bramy przejazdowe. Wjazd na dziedziniec pałacu prowadzi przez bramę prawą. Nad bramami, we wnękach, które znajdują się od strony ulicy Miodowej, umieszczony został fryz, który wykonał Ludwik Kaufman. Fryz ten przedstawia rzymskiego konsula Tytusa Flaminiusa, który ogłasza na igrzyskach w Koryncie wolność dla miast greckich. Wnętrza pałacu zostały wykończone w stylu gotyckim i mauretańskim. Najciekawszym wnętrzem pałacowym jest wzorowana na Termach Caracalli w Rzymie wielka sala usytuowana na pierwszym piętrze.

Czytaj dalej
Strona 5 z 6« Pierwsza...23456