O architekturze barokowej

Od pierwszej połowy XVII wieku do pierwszej połowy wieku XVIII rozwijała się w naszym kraju architektura barokowa. Rozwój architektury barokowej w naszym kraju wiązał się z umocnieniem pozycji kościoła katolickiego. Budownictwo sakralne z tego okresu początkowo mocno czerpało z wzorów obcych, z czasem jednak został wykształcony własny styl. Wznoszono wówczas przede wszystkim liczne klasztory oraz kościoły. Na początku XVIII wieku wznoszono zarówno surowe w stylu i monumentalne w formie kościoły jezuickie (przykłady tego typu świątyń to np. kościół pod wezwaniem świętego Piotra i Pawła w Krakowie), ale także świątynie, które charakteryzowały się bardzo rozwiniętą fasadą i wyszukaną formą. Najlepszym przykładem tych drugich świątyń jest między innymi kościół świętej Anny w Krakowie oraz klasztor i kościół w Kalwarii Zebrzydowskiej. Druga połowa wieku XVIII zaowocowała z kolei licznymi budowlami świeckimi. W tym okresie powstało szczególnie wiele nowych magnackich pałaców w Warszawie. Największym kunsztem architektonicznym odznaczał się wówczas Tylman z Gameren. Jest on autorem między innymi przebudowy znajdującego się przy ulicy Miodowej w Warszawie Pałacu Paca. W tym czasie został także rozbudowany w stylu barokowym pałac w Wilanowie. W okresie późnego baroku jednym z wybitniejszych architektów był K. Bażanka. Od około roku 1760 w naszym kraju rozwinęła się architektura w stylu klasycystycznym. Do rozwoju tego stylu przyczynił się mecenat sprawowany przez króla Stanisława Augusta Poniatowskiego.