Architektura w Kamieniu Pomorskim

Dawną stolicą Pomorza Zachodniego oraz siedzibą biskupów był Kamień Pomorski. Przywilej lokacyjny Kamień Pomorski uzyskał w roku 1274. Po otrzymaniu przywileju lokacyjnego zaczęto wznosić miejskie obwarowania. Wzniesiono wówczas w Kamieniu Pomorskim także gotycki dwór kurii biskupiej. Dwór ten był wielokrotnie przebudowywany, mimo to do dnia dzisiejszego został zachowany jego pochodzący z XVI wieku szczyt na frontowej elewacji, który wzniesiono w stylu późnogotyckim. Na uwagę zasługuje także szczyt tylny dachu namiotowego. Ze znajdujących się pierwotnie w Kamieniu Pomorskim miejskich bram: Katedralnej, Kapitulnej i Wolińskiej, zachowała się jedynie, i to we fragmentach, brama Wolińska. Na uwagę zasługuje przede wszystkim wieża tej bramy. Jej część dolna została wzniesiona na planie kwadratu, z kolei część górna ma kształt cylindryczny, dodatkowo wieża została zwieńczona krenelażem i ostrosłupem wzniesionym z cegły. Bardzo ciekawy jest także, zwłaszcza dla przybyszy z innych regionów Polski, budynek ratusza. Został on wzniesiony w bardzo charakterystycznym dla Pomorza Zachodniego kształcie wydłużonego prostokąta. W odróżnieniu od ratuszy wznoszonych w innych regionach Polski, ratusz w Kamieniu Pomorskim nie posiada oddzielnej wieży. Budynek ratusza zdobi ceramiczna dekoracja szczytowa, podcienia i usytuowana na kalenicy wieżyczka. Na uwagą zasługują także inne budowle miasta, które zostały wzniesione z „muru pruskiego”, czyli techniką szachulcową. W technice szachulcowej wznoszono domy mieszkalne i budynki gospodarcze.

Czytaj dalej

Warszawski pałacyk Lubomirskich

Wśród zabytków Warszawy zasługuje znajdujący się przy ulicy Puławskiej pałacyk Lubomirskich, nazywany także pałacykiem Szustra. Pałacyk ten został wzniesiony w latach 1772-1774 dla księżnej marszałkowej Izabelli z Czartoryskich Lubomirskiej. Początkowo była to niewielka willa w stylu klasycystycznym, która była głównym budynkiem założenia ogrodowego, które zaprojektował Szymon Bogumił Zug. W suterynie willi umieszczono łazienkę, pomieszczenia reprezentacyjne mieściły się wyżej. Pomieszczenia mieszkalne, które usytuowano od strony południowej, były niższe od pozostałych. Dzięki temu powstał apartament mieszkalny. Wnętrza pałacyku zostały wyposażone niezwykle bogato. W roku 1791 pałacyk został przebudowany pod kierunkiem Szymona Bogumiła Zuga. Dokonano wówczas zmian między innymi wschodniej elewacji. Elewacja ta została zachowana w niezmienionym kształcie do dnia dzisiejszego. Po śmierci księżnej Izabelli Lubomirskiej pałacyk został własnością jej córki. Kolejną właścicielką pałacyku została Anna Z Tyszkiewiczów Lubomirska. Nowa właścicielka w roku 1825 przebudowała pałacyk. Jego elewacja zachodnia i północna otrzymała charakter neogotycki. Zmian tych dokonał Henryk Marconi. Kolejnym właścicielem pałacyku był Franciszek Szuster. Stąd ten pałacyk jest dzisiaj nazywany albo pałacykiem Lubomirskich albo pałacykiem Szustra. W wieku XIX pałacyk dwukrotnie poddany został kolejnym przebudowom. W 1939 roku pałacyk został spalony w wyniku zrzucenia niemieckich bomb. Odbudowano go w latach 60-tych minionego wieku.

Czytaj dalej
Strona 2 z 212